M

Það var búið að spá rigningu hér í Cannes í tíu daga samfleytt en aldrei kom hún, einungis sól og strandaveður hérna dag eftir dag. Þangað til í gær. Þá komu hún öll í einu. Rigning er understatement í þessu samhengi, þetta var eitthvað annað. Rigningin byrjaði svo sem nógu sakleysislega, bara svona þung útlandarigning þar sem maður þurfti að hlaupa út í bíl og aftur til baka. Ég fór í bæinn að skutla gestum á veitingastað því það var illa hægt að láta fólk labba í þessarri rigningu. Svo þegar ég var kominn niður eftir bætti svona hressilega í að vinnukonurnar á bílnum höfðu ekki undan. Ég sem hélt að það væru alltaf ýkjur í ömurlegum bandarískum bíómyndum. En ég get svo svarið það, skyggnið var ca. tíu metrar ýkjulaust. Ég ætlaði að skrifa tveir metrar en í þessu tilviki þarf ekkert að ýkja.

Leiðin heim er öll upp í mót og það voru svona straumþungir lækir á öllum götum og vatn sprautaðist upp úr öllum ræsum sem ég keyrði fram hjá. Mér fannst þetta alveg megakúl veður, sérstaklega þegar ég kom heim og hálft húsið var eins og umkringt stöðuvatni.

Seinna um daginn kom Cannversk kona í heimsókn með gest og hún sagði mér að svona veður hefði ekki komið í Cannes í tuttugu ár. Allar lestir fóru úr skorðum, fjölmargar gotur voru lokaðar vegna vatnsaga, strætókerfið fauk út í hafsauga og það var klukkutíma bið eftir leigubíl. Í miðbænum voru neðri hæðir á bílastæðahúsum stútfullar af vatni. Ofan á allt annað kviknaði í á nokkrum stöðum, ekki spyrja mig af hverju það kviknar í vegna of mikils vatns, en það lá brunalykt yfir efri hluta Cannes í gærdag. Það var eiginlega dáldið kúl að upplifa þetta. Vantaði samt eldingarnar því þetta var um hábjartan dag, en þrumurnar vantaði ekki.

L

Á hótelið koma, eins og gefur að skilja, allskonar fólk. Steríótýpan fyrir hótelgestina hér er ekki til. Sem er skemmtilegt, því mér finnst dáldið gaman að ólíku fólki. Ég er svo farinn að kortleggja þjóðir sem koma oftast og það er ákveðið munstur sem er að koma í ljós, til dæmis með borgunaraðferðir og annað slíkt. Ítalir og Spánverjar, og að nokkru leyti Bretar eru þannig að það þarf nær undantekningarlaust að ganga á eftir greiðslu. Kortið er út í bíl, má koma seinna að borga? En þetta „seinna" kemur bara aldrei fyrr en við förum á stúfana og hreinlega rukkum liðið aftur. Ítalir eru verstir með þetta, það þarf stundum að minna þá nokkrum sinnum á að borga fyrir herbergi og þjónustu. Ég var að tala um þetta við einhvern sem sagði mér frá því að ég væri alls ekki sá fyrsti sem hefði tekið eftir þessu heldur væri búið að kortleggja greiðsluhegðun mismunandi þjóða.

Norðurlandabúar, að Íslendingum undanskildum, tróna á toppnum í skilvísi. Þar eru þessar hefbundnu innheimtuaðferðir sem við þekkjum. Það tónar líka ágætlega við reynsluna hér, fyrir alla aukaþjónustu eru Norðurlandabúar yfirleitt tilbúnir með seðil á meðan Ítalirnir eru ferlega hissa á að við séum að rukka.

Bretar borga sjaldnast að fyrra bragði heldur bíða eftir að við rukkum. Þá á ég við að eitthvað kostar pening og þeir ætla að fá sér svoleiðis. Þeir borga hins vegar ekki fyrr en þeir eru rukkaðir, helst í annað sinn. Heima þýðir það oftast átomatískt að greiðsla fer fram.

Rukkarar á Ítalíu hafa líka þróað aðferð sem mér finnst alveg drepfyndin, ef ég á einhvern tímann eftir að lenda í vanskilum ætla ég að gera það á Ítalíu. En þar klæðir maður sig upp í hvítan kanínubúning og eltir skuldarann um allan bæ - í búningnum þannig að það fer ekki fram hjá nokkrum manni að viðkomandi skuldar og hefur fengið á sig kanínu. Sem er nottla dáldið skömm, en ég er ekki viss um að mér þætti það skammarlegt, frekar að mér þætti það fyndið.

Á Spáni eru þeir svo með aðeins aðra aðferð til að ná inn peningunum, en þar binda þeir dósir aftan í bíl rukkarans þannig að allt nágrennið heyrir þegar rukkarar eru á ferðinni og sjá svo hvar þeir stoppa. Dáldið sniðugt, eiginlega svo sniðugt að ég vona að þetta virki.

K

Fyrstu vikurnar hérna í Frakklandi var alveg yfirdrifið nóg að gera þannig að við komumst lítið út. En við eignuðumst samt nokkra skrítna og skemmtilega vini. Til dæmis voru tveir kettir fastagestir hérna, ægilega vinalegir eitthvað,  annar eineygður sem Stella vorkenndi ferlega. Svo var líka einhver hundur hérna alltaf annað slagið á vappinu en hann var svo stór að hann líktist meira úlfi en hundi. Eftir tveggja daga kjarksöfnun ákvað ég að hasta á kvikindið og koma honum út af lóðinni. Í staðinn fyrir að éta mig, eins og ég var hræddur um að hann myndi gera, setti hann hausinn niður og tölti bara út af eigninni, án þess að gelta. En sneri svo aftur og skildi eftir smá glaðning handa mér á tröppunum daginn eftir. Ég ákvað að hann kæmist ekki í vinahópinn minn, helvítið á honum.

Svo er einn garðfroskur sem kom mjög reglulega í heimsókn inn í anddyrið. Ég held að hann hafi fattað að þetta hús er það eina í götunni sem er nokkurn veginn laust við froskalappaætur og því hafi hann ákveðið að kíkja í kaffi. En hann reiknaði ekki með mér í húsinu samt, og þar sem mér fannst gríðarleg gaman að sjá hann labba furðulega og taka nokkur froskahopp við og við var ég alltaf að pota í hann.
Ég reyndi mikið að fá eins og eitt „rabbitt" en froskurinn virðist hafa verið feiminn og kom ekki upp orði. Á endanum fékk hann nóg af þessu poti og kom ekki aftur. Nema nottla að hann hafi verið forrétturinn í einni af veislum nágrannakonunnar...

Stella reyndi að hæna að sér dúfur sem komu reglulega eftir brauði í nokkrar vikur. En þær voru hálfgerðir hænuhausar, það er ekkert hægt að vingast við dúfur, þær eru vinir þínir þar til brauðið er búið, þá fara þær.

En skemmtilegasti gesturinn var mjög hraðskreið skjaldbaka sem kíkti í heimsókn einu sinni. Ég var einhverju sinni á hæðunum þegar ég heyrði Stellu spangóla úr kjallaranum, en þá hafði skjaldbakan rekið inn nefið og heilsaði Stellu hjartanlega þegar hún kom niður. Stella átti ekki von á þessarri vinkonu minni og hljóðaði því svona.
 

Þessi skjaldbaka var lengi í kringum húsið og lifð á káli sem ég gaf henni. Það var unaður að sjá hana borða, það var á við besta bíó. Svo kom garðyrkjumaðurinn eitt sinn og setti hana í skókassa og fór með hana í burtu af því að hún var kannski dáldið einmana, eina skjaldbakan í garðinum. Ég veit ekki enn hvernig hún komst hingað en garðurinn er lokaður af. Ég frétti reglulega af henni og veit að hún er búin að eignast fullt af nýjum vinum og er sprettharðasta skjaldbakan í hópnum. Skemmtilegt.

J

Ég er svo skelfilega heppinn með nágranna að það er unun. Þeir eru alltaf efni í bloggfærslur annað slagið.

Nágrannakona okkar hér í Frakklandi er kennari á eftirlaunum sem hlýtur að hafa átt ríkan mann því hún býr hérna í glæislegu einbýlishúsi á einum dýrasta bletti Frakklands. Fyrsta árið sem hótelið var starfandi virtist hótelið vera hennar nýja áhugamál, hún var sífellt hérna kvartandi yfir öllum mögulegum og ómögulegum hlutum. Hins vegar skildi hana enginn á þessum tíma þannig að vel getur verið að hún hafi bara verið að efna til samræðna, en Frakkar nota stundum dáldið klikkaðar aðferðir til þess. Alla vega, loksins þegar einhver skildi tuðið í henni og hún náði að spjalla dáldið og forvitnast hefur hún ekki sést síðan. Á lóðinni. En af því að gistiheimilið er þrjár og hálf hæð sé ég yfir grindverkið hjá henni á efri hæðunum og er dáldið búinn að stúdera hana. Tvisvar í mánuði hengir hún upp um allan garð það sem við köllum jólaljós og leggur fínt á borð fyrir tugi manna sem síðan koma um níu, hálf tíu. Það er ekkert að vefjast fyrir henni að stundum eru læti frá garðinum hennar langt fram yfir miðnætti, mun meiri læti en hótelið nær nokkru sinni að framkalla. En ég get ósköp vel fyrirgefið henni það því á laugardags- og sunnudagsmorgnum er hún komin fram fyrir níu á morgnana að spila á píanóið sitt og gerir það listavel, tunglskinssónatan eftir Beethoven, fiðlukanónan Pachebells sem ég hélt að væri ekki hægt á píanó, allt gerir hún skelfilega vel. Manni líður stundum eins og í bíómynd í hitanum að þrífa bílinn eða eitthvað á planinu við undirleikinn úr næsta húsi.

Svo að sjálfsögðu kórónar hún þetta með því að fara í bað við og við og hirða ekkert um að loka að sér eða draga fyrir. Gellan er svona 65 ára og hefur aldrei í íþróttahús komið, og er að dilla sér allsber fyrir framan okkur. Eiginlega ekki minn tebolli.

Í

Stella systir er hvít á hörund eins og flest fólk sem er jafn óheppið með háralit og hún. Ég hef samt aldrei pælt neitt sérstaklega í því nema um daginn þegar hún var að búa sig undir að fara á ströndina. Í fimm heila daga var hún í því að taka sig til til að fara á þessa blessuðu strönd og gerði meira mál úr því en að flytja til Frakklands á sínum tíma. Ég skildi aldrei neitt í þessu tilstandi, þetta var jú bara ströndin og sjórinn, ekkert að því. Þangað til hún loksins drattaðist af stað og var í tvo tíma, þar af í einn og hálfan tíma undir sólhlíf. Þegar hún snéri til baka var hún útlits eins og pirraður tómatur með hárkollu. Þá fór ég að sjá samhengið þarna á milli, ströndin er heilmikið mál fyrir sumt fólk. En hey, tómatar eru ágætir til síns brúks.

I

Ein gömul kona villtist inn í afgreiðsluna um daginn og byrjaði að spjalla um daginn og veginn við Stellu systur. Það kom í ljós að hún er nágranni úr húsi númer 21. Fyrst gekk allt vel, konan sýndi hótelinu mikinn áhuga og langaði til að nota það undir ættingja sem hún á von á. En svo þegar hún fór að tala meira um ættingjana versnaði í því. Konan átti nefnilega son sem var dáinn og sagði Stellu frá því. Og fór að hágrenja. Stella reyndi að hugga skælandi hrukkudýrið sem allt í einu hafði strunsað inn á mitt afgreiðslugólf og tókst loksins að skrúfa fyrir táraflóðið hjá henni með því að leiða talið að öðru. Það virkaði í stutta stund þar til hún byrjaði aftur að tala um son sinn og eiginmann og rölti háskælandi út á götu þar sem hún hvarf úr augsýn. Og skildi Stellu eftir gjörsamlega miður sín í afgreiðslunni. Þegar ég kom heim verð ég nú að játa að mér fannst uppákoman hálf fyndin.

H

Ég var að dóla mér í búðum í bænum um daginn og rölti inn í SIA búð hér í Cannes. Þar var ósköp sætur strákur að vinna, aðeins yngri en ég sem gaf mér auga í sífellu. Af því að ég er bölvað kvikindi svona inn við beinið stundum ákvað ég að stríða stráksa aðeins, og gá í leiðinni svona hversu mikið ég kæmist upp með eftir að hafa verið í klippingu í gær og hlaupið eins og ofvirkur hamstur í allt sumar. Ég fór að glotta svona aðeins út í annað og líta snöggt á strákinn á meðan ég rölti um búðina. Greyið stressaðist upp og það kom svona hálfgert fát á litla skinnið. Ég lét það lítið á mig fá, lést ekki taka eftir honum í smástund og valdi svo einhverjar blómadruslur til að kaupa. Afgreiðslukonan var dáldið lengi að afgreiða mig og ég ákvað að ráðast til fullrar atlögu, glotti dáldið og horfði mjög stíft á strákinn með égertöffariogveitafþvíogeraðmælaþigútogerekkibúinnaðákveðahvaðmérfinnst lúkki. Greyið drengnum varð svo mikið um að hann klessti á eitthvað útstillingarborð og ruddi niður tveimur vösum. Eftir það æddi hann eldrauður á bakvið í snemmbúið kaffi. Mér fannst þetta ekki lítið fyndið. I´ve still got it babies!!!

G

Þar sem franskan mín er ekki upp á marga fiska var afráðið að Stella systir slægist í för til að tryggja veru mína hér þar sem hún er frönskumælandi. Ég ætla samt að ráða bót á þessu helti og skella mér í frönskunámið sem fyrst, einkum vegna þess að ég hef komist að því að Frakkar tala alveg ensku þegar þeir verða. Hins vegar, þegar það hentar þeim ekki þá steinhætta þeir að tala nokkuð í ensku. Ég ætla að sjá við þessum froskalappaætum og tala við þá á þeirra eigin máli og athuga hvernig viðbrögðin verða þá.

En ég hef komist að því að steríótýpan af Frakka, þessum sem mótmælir hástöfum í umferðinni einhverju sem hann er ekki einu sinni alveg viss um sjálfur, er engin steríótýpa. Það er Frakki. Þetta er samansafn af skrítnustu einstaklingum sem ég hef hitt og séð. Sem dæmi, þá vildi ég fá rafvirkja um daginn. Þar sem þetta er hótel og við hringdum í 24 stunda þjónustu fengum við rafvirkja samdægurs. Eitthvað var hann lélegur því rafmagnið fór aftur í voll viku seinna. Á þessum tímapunkti talaði rafvirkinn ágætis ensku og var þjónustulundaður. Hann kom aftur, aftur bilaði dótið. Í þriðja sinn sem við hringdum klukkan fimm var bara opið á 24 stunda þjónustunni frá 9-4 og hann gat kíkt á okkur eftir fimm daga. Guttinn luntaðist eftir fimm daga og enn bilaði draslið. Þá hringdum við aftur, korter í níu að morgni og fengum: ÞAÐ OPNAR KLUKKAN NÍU! Og skellt á. Ég hringdi aftur eftir níu og skyndilega talaði maðurinn ekki stakt orð í ensku. Með mína mjög svo takmörkuðu frönskukunnáttu og mjög svo ótakmörkuðu þrjósku tókst mér að drösla kvikindinu niðureftir til okkar daginn eftir þar sem hann gerði við bölvað draslið þannig að það hefur ekki bilað síðan.

Ég hef einungis dvalið hérna í tíu vikur um þessar mundir en á nú þegar óteljandi svona sögur af froskunum sem búa hérna. Á hinn bóginn geta þeir líka verið ágætir, hárgreiðslukonan mín talar enga ensku en blaðrar viðstöðulaust við mig á meðan hún klippir mig, spyr mig spurninga og hlær, ég hef ekki hugmynd um að hverju. Búðarkonan mín veit ósköp vel að ég tala enga frönsku, en þegar ég bið um eitthvað á frönsku verður yfirleitt úr því tíu mínútna, korters (ein)tal þar sem hún blaðrar við mig um guð má vita hvað. Ég er svo forvitinn að ég er að spá í að einhenda mér í að læra þetta tungumál. Ókeypis að sjálfsögðu, það er boðið upp á ókeypis frönskunám fyrir innflytjendur og það er ég svo sannarlega þessa dagana.

F

Þar sem krónan er mér ævintýralega hagstæð þessa dagana (laun í evrum) splæsti ég á mig búðarferð um daginn þar sem ég keypti fullt af flíkum. Þar á meðal var ein gul stuttermaskyrta sem mér fannst fara einstaklega vel við svartar buxur. Svo núna, átta vikum seinna þegar ég notaði skyrtuna loksins komst ég að því að þjófavörnin var enn á.

Ég, grunlaus, æði niður í Zöru í skyrtunni og bið þá vinsamlegast um að taka þjófavörnina af skyrtunni sem ég er í af því að ég get það ekki sjálfur. Fyrsti afgreiðslumaðurinn var mjög ófús að gera það sem gerði mig hálfpirraðan út í Frakka. Þessi tiltekni gutti náði í næsta mann sem talaði ágætis ensku. Ég útskýrði fyrir honum vandræði mín en í því að ég var að segja þetta á ensku rann svona upp fyrir mér ljós. Það er ekkert sérstaklega sniðugt að vera íklæddur flík sem þú „keyptir" fyrir löngu sem er enn með þjófavörnina á, og biðja viðkomandi búð vinsamlegast að taka þjófavörnina af. Sérstaklega ef þú staðgreiddir vöruna og kvittunin er trúlega orðin að mold aftur - einhversstaðar - .

En ég hélt áfram með franskri frekju og heimtaði að þessi leiðindi yrðu tekin af og það núna. Afgreiðslumaðurinn rak mig inn í mátunarklefa, tók af mér skyrtuna og tók sér svo LAAAANGA stund í að skoða þjófavörnina. Kom svo aftur og spurði hvernig ég hafi komist út úr búðinni á sínum tíma með þjófavörnina í þar sem hún virki ágætlega? Hvað gat ég annað sagt en „sorry, don´t understand ....?" 

Afgreiðslumaðurinn gaf mér skelfilega illt auga en lét mig svo fá skyrtuna - þjófavarnarlausa. Ég fór aftur í hana og leit trúlega út eins og skömmustuleg randafluga sem hefur óverdósað á hunangi þegar ég drattaðist út. Ég held ég þurfi að versla við Zöru í Nice framvegis ... nema einhver hafi rekist á kvittunina mína frá verslunarferðinni í byrjun júlí ... anyone?

É

Loksins er biðin á enda, ég er snúinn aftur til bloggheima.

Það merkilegasta sem hefur gerst síðan síðast er að ég réð mig í vinnu til Noregs, nánar tiltekið til Oslóar þar sem ég ætlaði að eyða eins og einu sumri í að skoða Noreg í gegnum frábæra vinnu og leiðbeina ungu fólki í einhverju sem ég fékk aldrei nánari útlistun á þrátt fyrir að hafa hitt tilvonandi yfirmann minn tvisvar.

Þar sem ég er skipulögð persóna með eindæmum var ég búinn að redda mér þriggja mánaða sumarfríi á Argentínu, búinn að redda mér sætri íbúð í miðborg Oslóar út sumarið og meira að segja búinn að redda mér nokkrum vinum í Noregi til að leika við mig svo mér myndi ekki leiðast. Er kominn með norska kennitölu by the way.

Svo þegar yfirmaðurinn minn hringdi í mig til að ganga frá flugmiða á næsta sunnudegi þurfti ég að hryggja hann með því að ég væri hættur við allt saman og væri í staðinn að fara að reka lítið hótel á Miðjarðarhafsströnd Frakklands, í Cannes nánar tiltekið. Ég hef enn ekki þorað að opna bréfið frá honum sem hann sendi mér eftir að ég var hættur við allt saman. Ég er svo áreiðanlegur. Skemmtilegt.